طبیعت و امر قدسی در شعر سهراب سپهری: امکان‌هایی برای رابطۀ پایدار انسان ایرانی و محیط‌زیست

آشوری، داریوش (1380). شعر و اندیشه. ویرایش دوم، چاپ سوم، تهران: مرکز.
پارساپور، زهرا (1392). درباۀ نقد بوم‌گرا (گردآوری، مقدمه و ویرایش). ترجمۀ عبدالله نوروزی و حسین فتحعلی، تهران: پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی.
پارساپور، زهرا (1392). نقد بوم‌گرا: ادبیات و محیط‌زیست. تهران: پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی.
پارساپور، زهرا (1400). اخلاق زمین: نقد متون عرفانی و ادبی با رویکرد اخلاق محیط‌زیستی. تهران: پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی. 
پارساپور، زهرا؛ فتوحی، فرناز (1392). «تأثیرپذیری سهراب سپهری از عرفان شرق در حوزۀ اخلاق زیست‌محیطی.» ادبیات پارسی معاصر، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، 3: 4، صص. 27ـ19. 
دستغیب، عبدالعلی (1371). گرایش‌های متضاد در ادبیات معاصر ایران. تهران: خنیاگر.
دیکنز، چازلز (1387). روزگار سخت. ترجمۀ حسین اعرابی، تهران: نگاه.    
سپهری، سهراب (1389). هشت کتاب. اصفهان: گفتمان اندیشۀ معاصر.
شمیسا، سیروس (1391). سبک‌شناسی شعر. تهران: میترا.
طاووسی، سهرای (1400). اندوه خاک: محیط‌زیست در شعر معاصر ایران. تهران: آفتابگردان.
کوبیجکو، ورا (1364). ادبیات نوین ایران از مشروطیت تا انقلاب اسلامی. گردآوری و ترجمۀ یعقوب آژند، تهران: امیرکبیر.
محقق داماد، سیدمصطفی (1393). الهیات محیط‌زیست. تهران: مؤسسۀ پژوهشی حکمت و فلسفۀ ایران.
مسکوب، شاهرخ (1390). اقلیم حضور: دادنامۀ شاهرخ مسکوب. به‌کوشش علی دهباشی، تهران: نقد افکار.
مصطفایی، سورن؛ عالی‌راد، اسماعیل (1399). «رابطۀ انسان و طبیعت در اندیشه و شعر معاصر: مطالعۀ تطبیقیـ جامعه‌شناختی شعر سهراب سپهری و مهدی اخوان‌ثالث.» جامعه‌شناسی ایران، 21: 1، صص. 121ـ95.
میرزابابازاده فومشی، بهنام (1388). «اخلاق زیست‌محیطی یا انسان‌محوری: بوم‌نقد تطبیقی با نگاهی به سپهری و امرسن.» ادبیات تطبیقی، 8: 1، صص. 63ـ46.
نخعی، حسنیه؛ شعبان‎زاده، مریم (1398). «بررسی نگاه عرفانی به طبیعت در شعر سهراب سپهری.» ادیان و عرفان تطبیقی، 3: 5، صص 24ـ1.
نصر، سیدحسین (1343). نظر متفکران اسلامی دربارۀ طبیعت. چاپ دوم، تهران: کتابفروشی دهخدا، چاپخانۀ افست مروی. 
نصر، سیدحسین (1387). انسان و طبیعت: بحران معنوی انسان متجدد. ترجمۀ عبدالرحیم گواهی، تهران: دفتر نشر فرهنگ اسلامی.
نوابی، ماهیار (1346). منظومۀ درخت آسوریگ. تهران: بنیاد فرهنگ ایران.
نیازی، نوذر (1399). رابطۀ ساختارشکنانۀ فرهنگ و طبیعت: نقدی بوم‌گرا بر چند سروده از سهراب سپهری.» ادبیات پارسی معاصر، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، 10: 1، صص. 422ـ401.
Block, S., Emerson, J. W., Esty, D. C., de Sherbinin, A., & Wendling, Z. A. (2024). Environmental Performance Index. New Haven, CT: Yale Center for Environmental Law & Policy. Retrieved from epi. Yale. edu. 
Buell, L. (2001). Writing for an Endangered World: Literature, Culture, and Environment in the US and Beyond: Harvard University Press.
Cai, Y., Zhang, P., et al. (2023). “How does Water Diversion Affect Land Use Change and Ecosystem Service: A Case Study of Baiyangdian Wetland, China.” Journal of Environmental Management, 344, 118558.  DOI: 10.1016/j.jenvman.2023.118558
Clark, T. (2019). The Value of Ecocriticism.  Cambridge, Ingland: Cambridge University Press.
Dabirnia, M. (2021). “A Comparative Study of the Representation Human/Nature Relationship in Selected Poems from Robert Frost and Sohrab Sepehri from an Ecocriticism Perspective.” Advances in Language and Literary Studies, 12: 6, pp.87-94.
Dastgheib, Abdolāli (1371). Gerāyesh-haye Motazād dar Adabiyāt-e Mo’aser-e Iran. Tehran: Entesharat-e Khonyagar.
Davary, B. (2022). Ecotheology and Love: The Converging Poetics of Sohrab Sepehri and James Baldwin. Rowman & Littlefield.
Dickens, C. (1387). Ruzkār-e Sakht. Translated by Ḥ. A’rābī, Tehran: Mo’asseseh-ye Entešārāt-e Negāh.
Dickens, C. (1854). Hard Times: For These Times.  Leipzig, Germany: Tauchnitz.
Dickens, C. (1872). Dombey and the Son.  Boston, MA:  J.R. Osgood and Company.
Emmett, R. S., & Nye, D. E. (2017). The Environmental Humanities: A Critical Introduction. Cambridge, MA: MIT Press.
Fiedorczuk, J., & Beltran, G. (2015). Ecopoetics. An Ecological “Defense of Poetry”. In: Muzeum Historii Polskiego Ruchu Ludowego. Biblioteka Iberyjska.
Ghosh, A. (2018). The Great Derangement: Climate Change and the Unthinkable. London, UK Penguin UK.
Glotfelty, C. (1996). The Ecocriticism Reader: Landmarks in Literary Ecology.  Athens, GA: U of Georgia P.
Griffiths, T. (2007). “The humanities and an environmentally sustainable Australia.” Australian Humanities Review, 43(December). 
Hubbell, J. A., & Ryan, J. C. (2021). Introduction to the Environmental Humanities.  London, UK: Routledge.
IPCC. (2020). Climate change and land. Special Report. Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC). Retrieved from (Cambridge University Press, UK, 2020), p. 540.
Koubijeko, Vera (1364). Adabiyat-e Novin-e Iran az Mashroutiyat ta Enqelab-e Islami. Gerdavāri va Tarjome-ye Yaqoub Azhand, Tehran: Entesharat-e Amir Kabir. 
Lintsen, H. (2021). “The Anthropocene and the Humanities: From Climate Change to a New Age of Sustainability by Carolyn Merchant.” Technology and Culture, 62: 2, pp.604-606. 
Mīrzāzādeh Fūmashī, B. (1388). “Akhlāq-e Zīst-muhītī yā Insān-mavhorī: Būm-naqd-e Taqbīqī bā Negaḥī be Sepandar va Emerson”. Adabiyāt-e Taqbīqī, 8: 1, pp. 46-63.
Moḥaqqiq Dāmād, S. M. (1393). Elahiyāt-e Muḥīt-zīst. Tehran: Mo’asseseh-ye Pazhooheshī-ye Ḥekmat va Falsafeh-ye Irān.
 Moṣṭafā’ī, S. ‘Ālīzād, I. (1399). “Rabṭe-ye Insān va Ṭabī’at dar Andīsheh va Sher-e Mo’āṣer: Moṭāle’eh-ye Taqbīqī-Jām’e-shenākhtī Sher-e Sohrāb Sepandar va Maḥdī Akhvān-thālith.”. Majalleh-ye Jām’e-shenāsī-ye Irān, 21: 1, pp. 95-121.
 Nakha’ī, Ḥ.,  Shabānzādeh, M. (1398). “Barrāsī-ye Negaḥ-e ‘Irfānī be Ṭabī’at dar Sher-e Sohrāb Sepandar.” Dofasl-nāmeh-ye Adyān va ‘Irfān-e Taqbīqī, 3:5, pp. 1-24.
Naṣr, S. Ḥ. (1343). Nazar-e Motafakkirān-e Islāmī dar Bārē-ye Ṭabī’at. 2nd ed. Tehran: Ketābfurūshī Dehkhodā, Chāpkhāneh-ye Ofset-e Marvī.
 Naṣr, S. Ḥ. (1387). Insān va Ṭabī’at. Translated by A. Govāhi, Tehran: Daftar-e Nashr-e Farhang-e Eslamī.
Navābī, M. (1346). Manẓūmeh-ye Derakht-e Āsūrīg. Tehran: Bonyād-e Farhang-e Irān.
 Neyāzī, N. (1399). “Rabṭe-ye Sākhtārshikanān-e Farhang va Ṭabī’at: Naqdī Būm-garā bar Chand Sarudeh az Sohrāb Sepandar.” Adabiyāt-e Pārsi-ye Mo’āṣer, 10:1, pp. 401-422
Nye, D. E., Rugg, L., Flemming, J., & Emmett, R. (2013). The Emergence of the Environmental Humanities. 
Pārsāpūr, Z.,  Fotūhī, F. (1392). “Ta’sīr-pazīrī-ye Sohrāb Sepandar az ‘Irfān-e Sharq dar Ḥawze-ye Akhlāq-e Zīst-muhītī.” Adabiyāt-e Pārsi-ye Mo’āṣer, 3:4, pp. 19-27. Research Institute of Humanities and Cultural Studies.
Pereira, H. M., Martins, I. S., Rosa, I. M., et al. (2024). “Global trends and Scenarios for Terrestrial Biodiversity and Ecosystem Services from 1900 to 2050.” Science, 384: 6694, pp. 458-465. DOI: 10.1016/j.science.adi1885 
Scranton, R. (2015). Learning to Die in the Anthropocene: Reflections on the End of a Civilization.  San Francisco, CA: City Lights Publishers.
Sepehrī, Sohrāb (1389). Hasht Ketāb. Isfahān: Entesharat-e Goftemān-e Andishe-ye Mo’aser.
Shāmīsā, S. (1391). Sabk-shenāsī-ye Sher. Tehran: Nashr-e Mitrā.
Shelley, P. B., & Brett-Smith, H. (1910). A Defence of Poetry.  Portland, ME: Thomas B. Mosher.
Tāvūsī, S. (1400). Andūh-e Khāk: Muḥīt-zīst dar Sher-e Mo’āṣer-e Irān. Tehran: Aftābgardān.
Torres‐Romero, E. J., Nijman, V., Fernández, D., & Eppley, T. M. (2023). “Human‐modified Landscapes Driving the Global Primate Extinction Crisis.” Global Change Biology, 29: 20, pp. 5775-5787.  DOI: 10.1111/gcb.16857
Troster, L. (2013). “What is Eco-theology?” Cross Currents, 63: 4, pp. 380-385. DOI: 10.1111/cros.12032
Tsing, A. L. (2015). The Mushroom at the End of the World: On the Possibility of life in Capitalist Ruins. Princeton, NJ: Princeton University Press.