بررسی شاخص های معماری عضلانی در نقاط مختلف عضلات بازویی بازیکنان تنیس روی میز | ||
| مطالعات کاربردی علوم زیستی در ورزش | ||
| مقاله 7، دوره 1، شماره 1، 1392، صفحه 83-90 اصل مقاله (511.63 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22077/jpsbs.2013.48 | ||
| نویسندگان | ||
| علی رضا نصیرزاده* 1؛ سعید ایل بیگی2؛ علی رضا احسان بخش3؛ مرضیه ثاقب جو2 | ||
| 1دانشجوی دکتری بیومکانیک ورزشی دانشگاه خوارزمی تهران | ||
| 2استادیار گروه علوم زیستی ورزش/ دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی/ دانشگاه بیرجند | ||
| 3دانشیار گروه رادیولوژی/ دانشگاه علوم پزشکی بیرجند | ||
| چکیده | ||
| زمینه و هدف: هدف از این پژوهش بررسی شاخص های معماری عضلانی همچون ضخامت عضله، زاویه پنیت و طول فاسیکل در عضلات دو سر بازویی و سه سر بازویی (سر دراز) در بازیکنان تنیس روی میز مرد است. روش تحقیق: 16 نفر از بازیکنان تنیس روی میز و گروهی از افراد غیر فعال (10 نفر) که از نظر شاخص های سن، قد، وزن و طول اندام با گروه ورزشکاران اختلاف معنی داری نداشتند، در این مطالعه شرکت کردند. ضخامت عضلانی و زاویه پنیت عضلات در نقاط 50 ، 60 و 70 درصدی طول بازوی دست برتر از طریق تصاویر اولتراسونوگرافی نوع B اندازه گیری و طول فاسیکل برآورد شد. یافته ها: بر اساس نتایج، بازیکنان تنیس روی میز در مقایسه با گروه افراد غیر فعال در نقاط 50 و 60 درصد عضله دو سر بازویی به طور معنی دار دارای ضخامت عضلانی بیشتری بودند، اما این شاخص در نقطه 70 درصد بین گروه ها تفاوت معنی داری نداشت. همچنین بازیکنان تنیس روی میز در تمامی نقاط عضله سه سر بازویی به طور معنی دار دارای ضخامت عضلانی بیشتر، زاویه پنیت کوچکتر، و طول فاسیکل بزرگ تری بودند. نتیجه گیری: به نظر می رسد شاخص های معماری عضلانی عضلات بازویی بازیکنان تنیس روی میز در جهت کمک به انجام حرکات نیازمند سرعت بالای آنها بهبود یافته است. اما سازگاری پدید آمده در ضخامت عضلانی نقاط مختلف عضلات دوسر و سه سر بازویی، غیر مشابه است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| معماری عضلانی؛ اولتراسونوگرافی؛ دو سر بازویی؛ سه سر بازویی؛ تنیس روی میز | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,515 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,325 |
||