کاربرد روش اصلاح موتاسیونی جهت ارزیابی لاینهای موتانت برنج (Oryza sativa L.) متحمل به شوری | ||
| تنشهای محیطی در علوم زراعی | ||
| مقاله 7، دوره 9، شماره 4 - شماره پیاپی 19، 1395، صفحه 387-394 اصل مقاله (290.7 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22077/escs.2017.466 | ||
| نویسندگان | ||
| زهرا مجیدی1؛ غلامعلی رنجبر* 2؛ نادعلی بابائیان جلودار3؛ نادعلی باقری4 | ||
| 1دانشجوی کارشناسی ارشد اصلاح نباتات، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری | ||
| 2دانشیار گروه بیوتکنولوژی و اصلاح نباتات، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری | ||
| 3استاد گروه بیوتکنولوژی و اصلاح نباتات، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری | ||
| 4استادیار گروه بیوتکنولوژی و اصلاح نباتات، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری | ||
| چکیده | ||
| اصلاح ارقام برنج مقاوم به شوری یکی از بهترین راهها برای بهره برداری از خاکهای شور است. استفاده از اصلاح موتاسیونی با ایجاد تنوع ژنتیکی فراوان میتواند به انتخاب ارقام جدید برای بهبود برخی از صفات مهم اقتصادی کمک کند. بدین منظور بذور برنج رقم طارم محلی را تحت تیمار دو موتاژن شیمیایی اتیل متان سولفونات و تیمار ترکیبی متیل نیتروز اوره+سدیم آزید قرار داده و در نسل دوم بوته هایی که ازنظر صفات مهم اقتصادی مطلوب بودند انتخاب و در نسل سوم تحت استرس شوری قرار داده شدند. این آزمایش به منظور ارزیابی واکنش لاین های موتانت در برابر شوری در مرحله گیاهچه ای انجام گرفت. آزمایش بهصورت فاکتوریل در قالب طرح کاملاً تصادفی در سه تکرار، در محیط هیدروپونیک در سطوح شوری صفر و 12 دسیزیمنس بر متر اجرا شد. بنا بر نتایج بهدستآمده، دو لاین موتانت حاصل از تیمار اتیل متان سولفانات با دارا بودن میزان زیستتوده بالا و نسبت سدیم به پتاسیم کم به همراه رقم نونابوکرا در گروه متحمل قرار گرفتند. این گیاهان در مقایسه با طارم محلی (غیر موتاژن) در تنش شوری تحمل بالاتری داشتند. دو لاین حساس به شوری نیز تحت تیمار این موتاژن مشاهده شدند، درحالیکه اکثر لاینهای موتانت حاصل از تیمار متیل نیتروز اوره+ سدیم آزید به تنش شوری حساسیت نشان دادند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| اصلاح موتاسیونی؛ تحمل به شوری؛ اتیل متان سولفونات؛ متیل نیتروز اوره+ سدیم آزید | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,866 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,007 |
||