مقایسه روش آنزیمی و روش پیشنهادی سیستم CNCPS در برآورد تجزیه پذیری شکمبه و قابلیت هضم روده ای دانه سویا فراوری شده | ||
| مجله تحقیقات دام و طیور | ||
| دوره 6، شماره 1 و 2، تابستان 1396 | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22077/jlr.2018.211.1000 | ||
| نویسندگان | ||
| مرضیه رحمتی قائد1؛ فرشید فتاح نیا2؛ حسین جهانی عزیزآبادی* 3 | ||
| 1ندارد | ||
| 2عضو هیئت علمی دانشگاه ایلام | ||
| 3عضو هیئت علمی دانشگاه کردستان | ||
| چکیده | ||
| این آزمایش به منظور مقایسه داده های روش آنزیمی- آزمایشگاهی و داده های زیر بخش های نیتروژن دار در تخمین پروتئین قابل تجزیه در شکمبه و قابل هضم در روده، در دانه سویا برشته و اکسترود شده انجام شد. برشته کردن و اکسترود کردن مقدار بخش A، B1 و نیتروژن قابل حل دانه سویا را کاهش و بخش‌های B2، B3 و C (به جز در دانه سویا اکسترود شده) را افزایش داد. کمترین مقدار ناپدید شدن شکمبه‌ای و پس از شکمبه ای پروتئین در دانه سویای برشته شده مشاهده شد. نتایج این آزمایش نشان داد که فرآوری حرارتی به طور موثری باعث تغییر در بخش‌های نیتروژن‌دار و کاهش تجزیه‌پذیری شکمبه‌ای پروتئین دانه سویا شد. همچنین مشاهدات ما نشان داد که همبستگی بسیار بالای بین داده های روش آنزیمی- آزمایشگاهی و روش پیشنهادی سیستم کربوهیدرات و پروتئین خالص کرنل در برآورد میزان پروتئین قابل تجزیه در شکمبه (93/0r2=) و قابلیت هضم پس از شکمبه ای (96/0r2=) وجود دارد. به نظر می‌رسد اکسترود کردن با کاهش بخش C نیتروژن و افزایش قابلیت هضم روده‌ای پروتئین غیرقابل تجزیه در شکمبه روش بهتری برای فرآوری دانه سویا به منظور افزایش میزان پروتئین عبوری آن باشد و استفاده از زیربخش های نیتروژن دار در تخمین میزان پروتئین قابل تجزیه در شکمبه می تواند جایگزین مناسبی برای روش های آنزیمی معتبر باشد. | ||
| کلیدواژه‌ها | ||
| اکسترود کردن؛ برشته کردن؛ روش آنزیمی؛ قابلیت هضم شکمبه ای؛ قابلیت هضم پس از شکمبه ای | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 59 |
||