پاسخ سیستمهای انعقاد خون، فیبرینولیز و فون ویلبراند به پروتکلهای مختلف تناوبی و تداومی شنا در رتهای صحرایی نر سالمند | ||
| مطالعات کاربردی علوم زیستی در ورزش | ||
| مقاله 6، دوره 12، شماره 29، 1403، صفحه 80-92 اصل مقاله (718.32 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22077/jpsbs.2023.6080.1768 | ||
| نویسندگان | ||
| ربا الفصیح1؛ سجاد احمدی زاد* 2؛ رعنا فیاض میلانی3؛ مینو احمدی نژاد4 | ||
| 1دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزشی، گروه علوم زیستی ورزش، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران | ||
| 2استاد فیزیولوژی ورزشی، گروه علوم زیستی ورزش، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران | ||
| 3استادیار فیزیولوژی ورزشی، گروه علوم زیستی ورزش، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران | ||
| 4دانشیار آسیب شناسی، مرکز تحقیقات انتقال خون، موسسه عالی آموزشی و پژوهشی طب انتقال خون، تهران | ||
| چکیده | ||
| زمینه و هدف: حوادث ترومبوتیک در دوران سالمندی شایع است و فعالیت تناوبی شدید ( HIIE) برای سلامت افراد سالمند تجویز میشود. با این وجود، اثرات HIIE بر هموستاز در افراد سالمند مشخص نیست. بنابراین، تحقیق حاضر با هدف بررسی پاسخ عوامل هموستازی به پروتکلهای مختلف HIIE و فعالیت تداومی در رتهای صحرایی نر سالمند انجام گرفت. روش تحقیق: تعداد 24 سر رت صحرایی نر سالمند در چهار گروه قرار گرفتند. رتها در گروه شنای تناوبی با حجم کم (HIIEL) 14 وهله فعالیت 20 ثانیهای با استراحتهای 10 ثانیهای با شدت 110 درصد بار بیشینه قابل تحمل (MSL). رت ها در گروه شنای تناوبی با حجم بالا (HIIEH) پنج وهله فعالیت چهار دقیقهای با شدت 80 درصد MSL با استراحت سه دقیقهای، و در گروه تداومی (CTN) 35 دقیقه فعالیت با شدت 60 درصد MSL انجام دادند. گروه کنترل به مدت 35 دقیقه بدون فعالیت ورزشی در آب کم عمق غوطهور ماندند. نمونههای خونی بلافاصله بعد از فعالیت ورزشی برای اندازه گیری لاکتات و متغیرهای هموستازی گرفته شد. تحلیل آماری داده ها با استفاده از روش تحلیل واریانس یک راهه در سطح معنی داری 0/05>p انجام شد. یافتهها: غلظت لاکتات متعاقب HIIEL در مقایسه با گروههای دیگر، افزایش یافت. همچنین در گروههای HIIEL و HIIEH فعالیت ورزشی منجر به افزایش معنیدار عامل فون ویلبراند گردید. اگرچه عامل VIII و فیبرینوژن به ترتیب در هر دو گروه CTN و HIIEL افزایش و کاهش؛ و در گروه HIIEH، کاهش و افزایش داشتند؛ اما تغییرات معنیدار نبودند. همچنین، تغییرات معنیداری در سطوح دی دایمر، زمان ترومبوپلاستین نسبی فعال شده و زمان پروترومبین پس از شنا، در هیچ گروهی دیده نشد. نتیجه گیری: با توجه به افزایش بیشتر عامل فون ویلبراند پس از فعالیت تناوبی (در مقایسه با فعالیت تداومی)؛ می توان نتیجه گیری نمود که فعالیت تداومی با شدت متوسط نسبت به HIIE برای دوران سالمندی ایمنتر میباشد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| فعالیت تناوبی؛ شدت فعالیت؛ فعالیت تداومی؛ هموستاز؛ دیدایمر | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,139 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 687 |
||