تاثیر 8 هفته تمرین تناوبی شدید با و بدون محدودیت کالریک بر استرس اکسیداتیو بافت قلب موشهای صحرایی تحت رژیم غذای پر چرب | ||
| مطالعات کاربردی علوم زیستی در ورزش | ||
| مقاله 7، دوره 9، شماره 19، پاییز 1400، صفحه 90-100 اصل مقاله (804.34 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22077/jpsbs.2020.3514.1566 | ||
| نویسندگان | ||
| محبوبه یوسفیان1؛ فرزانه تقیان* 2؛ غلامرضا شریفی2؛ سید علی حسینی3 | ||
| 1دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان، ایران. | ||
| 2دانشیار فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان، ایران. | ||
| 3دانشیار فیزیولوژی ورزشی، گروه فیزیولوژی ورزشی، واحد مرودشت، دانشگاه آزاد اسلامی، مرودشت، ایران. | ||
| چکیده | ||
| زمینه و هدف: رژیمهای غذایی نامناسب و کاهش فعالیت بدنی، با بروز بیماریهای قلبی- عروقی ارتباط دارند. با توجه به این که نقش تمرین تناوبی شدید (HIIT) و محدودیت کالریک، بر استرس اکسیداتیو بافت قلب به خوبی شناخته نشده است، هدف تحقیق حاضر بررسی اثر 8 هفته تمرینات HIIT با و بدون محدودیت کالریک، بر فعالیت گلوتاتیون پراکسیداز (GPx)، مالون دی آلدئید (MDA) و پروتئین کربونیل (PC) قلبی موشهای صحرایی تحت رژیم غذای پرچرب بود. روش تحقیق: در این مطالعه تجربی، 24 سر موش صحرایی نر چاق به 4 گروه شامل رژیم غذای پرچرب، رژیم غذای پرچرب+محدودیت کالریک، رژیم غذای پرچرب+محدودیت کالریک+HIIT، و رژیم غذای پرچرب+HIIT تقسیم شدند. تعداد 6 سر موش هم در گروه کنترل سالم قرار گرفتند. برنامه HIIT به مدت 8 هفته، 3 جلسه در هفته با شدت بالا به اجرا درآمد و موش های با رژیم غذایی در همین مدت، غذای پرچرب دریافت کردند. شاخص های GPx و MDA با روش الایزا و PC به روش اسپکتوفتومتری اندازه گیری شدند؛ سپس نتایج با روش تحلیل واریانس یک طرفه و آزمون توکی در سطح 05/0>p استخراج گردید. یافتهها: سطوح PC در گروههای رژیم غذای پرچرب+محدودیت کالریک (001/0=p)، رژیم غذای پرچرب+HIIT (001/0=p)، و رژیم غذای پرچرب+محدودیت کالریک +HIIT (01/0=p) به طور معنیداری پایینتر از گروه رژیم غذای پرچرب بود. این متغیر همچنین در گروه رژیم غذای پرچرب +HIIT از گروههای رژیم غذای پرچرب+محدودیت کالریک (005/0=p) و رژیم غذای پرچرب+محدودیت کالریک +HIIT (001/0=p) به طور معنیداری پایینتر بود. از طرف دیگر، MDA در گروه رژیم غذای پرچرب+ HIIT از گروههای رژیم غذای پرچرب (03/0=p) و رژیم غذای پرچرب+محدودیت کالریک +HIIT (009/0=p) به طور معنیداری کمتر بود. ارزشهای GPx نیز در گروه رژیم غذای پرچرب+محدودیت کالریک +HIIT به طور معنیداری بالاتر از گروه رژیم غذای پرچرب بدست آمد (001/0=p). نتیجهگیری: اجرای HIIT نسبت به محدودیت کالریک، بهبودی بیشتری در شاخصهای استرس اکسیداتیو ایجاد می کند؛ در حالی که HIIT و محدودیت کالریک به طور توام، فقط در بهبودی GPx بافت قلب موشهای صحرایی تحت رژیم غذای پرچرب موثر بودند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| تمرین ورزشی؛ محدودیت کالریک؛ استرس اکسیداتیو؛ بافت قلب؛ رژیم غذای پرچرب | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,533 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,006 |
||