پاسخ های فیزیولوژیکی گیاه لوبیاسبز (.Phaseolus vulgaris L) به محلول‌پاشی اسید سالیسیلیک و ماده زیست محرک مگافول تحت تنش کم آبیاری | ||
| تنش‌های محیطی در علوم زراعی | ||
| مقاله 13، دوره 13، شماره 3، پاییز 1399، صفحه 845-855 اصل مقاله (459.03 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22077/escs.2020.2253.1574 | ||
| نویسندگان | ||
| سیده زینب حسینی1؛ طاهر برزگر* 2؛ زهرا قهرمانی3؛ جعفر نیکبخت4 | ||
| 1دانشجوی سابق کارشناسی ارشد، گروه علوم باغبانی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه زنجان | ||
| 2دانشیار گروه علوم باغبانی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه زنجان | ||
| 3استادیار گروه علوم باغبانی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه زنجان | ||
| 4دانشیار گروه مهندسی آب، دانشکده کشاورزی، دانشگاه زنجان | ||
| چکیده | ||
| به‌منظور مطالعه تأثیر اسید سالیسیلیک و ماده زیست محرک مگافول بر برخی صفات فیزیولوژیکی گیاه لوبیا سبز تحت رژیم‌های مختلف آبیاری، آزمایشی به‌صورت کرت‌های خرد شده بر پایه طرح بلوک‌های کامل تصادفی در سه تکرار در مزرعه تحقیقاتی دانشگاه زنجان در سال زراعی 1395-1394 انجام شد. تیمار آبیاری در سه سطح (100، 75 و 50 درصد نیاز آبی گیاه) و محلول‌پاشی برگی در هفت سطح شامل سه سطح اسید سالیسیلیک (0.5، 1 و 1.5 میلی‌مولار)، سه سطح مگافول (0.1، 0.2 و 0.30 درصد) و آب مقطر ( شاهد) اعمال شدند. نتایج نشان داد که تنش کم‌آبی به‌طور معنی‌داری محتوای نسبی آب برگ و شاخص پایداری غشاء را کاهش و نشت یونی، میزان پرولین و فعالیت آنزیم‌های پراکسیداز و کاتالاز را افزایش داد. کاربرد برگی اسید سالیسیلیک و مگافول به‌طور معنی‌داری صفات فیزیولوژیک گیاه را تحت تاثیر قرار داد. بیشترین محتوای نسبی آب برگ در تیمارهای 0.2 و 0.3 درصد مگافول بدست آمد. حداکثر درصد نشت یونی و محتوای پرولین در تیمار 1.5 میلی‌مولار اسید سالیسیلیک مشاهده شد. بیشترین فعالیت آنزیم پراکسیداز با محلول‌پاشی مگافول 0.2 درصد با آبیاری 75 درصد نیاز آبی حاصل شد. با توجه به نتایج، تیمار 0.2 مگافول بیشترین تاثیر مثبت را بر صفات فیزیولوژیک گیاه لوبیا سبز داشت. | ||
| کلیدواژه‌ها | ||
| پرولین؛ شاخص پایداری غشاء؛ کم آبیاری؛ مگافول؛ نشت یونی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,493 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,027 |
||