تاثیر همزمان تمرین استقامتی جسمانی و مغزی بر میزان خستگی و تحمل ورزشی افراد فعال | ||
| مطالعات کاربردی علوم زیستی در ورزش | ||
| مقاله 6، دوره 9، شماره 18، تابستان 1400، صفحه 72-83 اصل مقاله (881.79 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22077/jpsbs.2020.3110.1540 | ||
| نویسندگان | ||
| حمیدرضا برزگرپور1؛ حمید رجبی2؛ دوئن باتون3؛ رعنا فیاض میلانی* 4 | ||
| 1دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزش، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران. | ||
| 2استاد گروه فیزیولوژی ورزش، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران. | ||
| 3استاد گروه فیزیولوژی ورزش، دانشکده حرکت و تفریحات انسانی، دانشگاه مموریال، نیوفلاتد، کانادا. | ||
| 4استادیار گروه علوم زیستی در ورزش، دانشکده علوم ورزشی ورزشی و تندرستی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران. | ||
| چکیده | ||
| زمینه و هدف: به نظر می رسد ترکیب تمرین مغزی و تمرین جسمانی بدلیل کاهش میزان درک تلاش در حین عملکرد استقامتی، از تمرین جسمانی تنها موثرتر است. بر همین اساس هدف از تحقیق حاضر بررسی تاثیر تمرین استقامتی جسمانی به همراه تمرین مغزی بر میزان خستگی تحمل ورزشی افراد فعال بود. روش تحقیق: تعداد 20 داوطلب سالم (14 مرد و 6 زن) به دو گروه تمرین استقامتی جسمانی+تمرین استقامتی مغزی و تمرین استقامتی جسمانی تقسیم شدند. دو گروه در هر جلسه 60 دقیقه با شدت 75-60 درصد ضربان قلب ذخیره بر روی چرخ کارسنج رکاب زدند. گروه تمرین مغزی در حین رکاب زدن یک تلاش ذهنی را نیز انجام دادند. دو گروه هر هفته 3 تا 4 جلسه به مدت 24 جلسه تمرین کردند. حداکثر اکسیژن مصرفی با استفاده از یک آزمون فزآینده و تحمل ورزشی افراد با استفاده از یک آزمون واماندهساز با بار ثابت، قبل و بعد از دوره تمرین اندازهگیری شد. درک تلاش و ضربان قلب در طول آزمون زمان رسیدن به واماندگی ثبت شد. دادهها با روش آماری تحلیل واریانس با عامل بین گروهی تجزیه و تحلیل شدند (p˂0/05). یافتهها: حداکثر اکسیژن مصرفی در هر دو گروه بهطور معنیداری افزایش یافت (p =0/01). با این وجود، زمان رسیدن به واماندگی در گروه تمرین استقامتی جسمانی + تمرین استقامتی مغزی نسبت به گروه تمرین استقامتی جسمانی بهطور معنیداری افزایش یافت(p =0/01)همچنین تمرین استقامتی جسمانی + تمرین استقامتی مغزی نسبت به تمرین استقامتی جسمانی میزان درک تلاش را در آزمون واماندهساز بهطور معنیداری کاهش داد (P˂0/05)نتیجه گیری: نتایج این تحقیق نشان میدهد ترکیب تمرین مغزی و جسمانی از طریق کاهش درک تلاش بیشتر، کارآیی بهتری برای افزایش عملکرد استقامتی نسبت به تمرین جسمانی دارد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| تمرین مغزی؛ درک تلاش؛ زمان رسیدن به واماندگی؛ خستگی ذهنی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 3,088 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,354 |
||