مقایسه دو برنامه تمرین هوازی تداومی و تناوبی بر میزان هایپرتروفی مرضی درونگرا و عملکرد قلبی بیماران پس از عمل جراحی پیوند شریان کرونر | ||
| مطالعات کاربردی علوم زیستی در ورزش | ||
| مقاله 1، دوره 5، شماره 9، 1396، صفحه 9-20 اصل مقاله (1.98 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22077/jpsbs.2017.617 | ||
| نویسندگان | ||
| سارا زارع کاریزک* 1؛ مجید کاشف2؛ عباسعلی گائینی3؛ مصطفی نجاتیان4 | ||
| 1دکتری گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، تهران، ایران. | ||
| 2استاد گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، تهران، ایران. | ||
| 3استاد گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. | ||
| 4متخصص توانبخشی قلبی و رئیس مرکز بازتوانی بیمارستان قلب تهران، تهران، ایران. | ||
| چکیده | ||
| زمینه و هدف: بازتوانی قلبی اثر مثبتی بر ساختار و عملکرد قلبی دارد، اما تاثیر انواع تمرین در این زمینه بعد از عمل جراحی پیوند شریان کرونر تامل برانگیز است. بنابراین هدف از مطالعه حاضر، بررسی تفاوت اثر دو نوع تمرین ورزشی تناوبی و تداومی بر میزان هایپرتروفی مرضی درونگرا و عملکرد قلبی بیماران پس از عمل جراحی پیوند شریان کرونر بود. روش تحقیق: 36 بیمار تحت عمل جراحی پیوند شریان کرونر قرار گرفته که مبتلا به پرفشارخونی و هایپرتروفی مرضی قلبی درونگرا بودند به صورت هدفمند انتخاب و در سه گروه کنترل (بدون تمرین)، تمرین تداومی و تناوبی (تعداد 3 جلسه در هفته و به مدت 8 هفته) جای گذاری شدند. 48 ساعت قبل و بعد از دوره تمرینی، از اکوکاردیوگرافی به روش دوبعدی و فرمول های مخصوص برای محاسبه میزان شاخص جرم بطنی، نسبت ضخامت دیواره به ابعاد پایان دیاستولی بطن چپ، کسر تخلیه و تخمین درجه اختلال عملکرد دیاستولی بطن چپ، استفاده شد. از آزمون های t همبسته، تحلیل واریانس یک راهه، ویلکاکسون، کروسکال والیس و یومن ویتنی برای تجزیه و تحلیل نتایج در سطح معنی داری 0/05 استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد که میزان شاخص جرم بطن چپ و نسبت ضخامت دیواره به ابعاد پایان دیاستولی بطن چپ، در هر دو گروه تداومی و تناوبی کاهش پیدا کردهاند که این کاهشها تنها در گروه تناوبی معنی دار بود و تفاوت معنی داری نیز با تغییرات سایر گروه ها داشت (0/001>p). عملکرد سیستولی و دیاستولی نیز در هر دو گروه تجربی بهبود داشتند که این بهبود تنها در گروه تناوبی معنی دار بود (0/001>p) و تفاوت معنی داری نیز با تغییرات سایر گروه ها داشت (0/05>p).نتیجه گیری: تمرین تناوبی در مقایسه با تمرین تداومی باعث کاهش بیشتر در هایپرتروفی مرضی درون گرا و بهبود بیشتر در عملکرد سیستولی و دیاستولی بعد از عمل جراحی پیوند شریان کرونر می شود. | ||
| کلیدواژهها | ||
| تمرین تناوبی و تداومی؛ هایپرتروفی مرضی درونگرا؛ عملکرد قلبی؛ عمل جراحی پیوند شریان کرونر | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,182 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 2,272 |
||