پیوندهای مفید
آمار
| تعداد نشریات | 21 |
| تعداد شمارهها | 375 |
| تعداد مقالات | 3,888 |
| تعداد مشاهده مقاله | 5,306,352 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 3,548,615 |
تاثیر هشت هفته تمرین ترکیبی و مکمل تائورین بر بیان ژن CCL2 و HIF1a در بافت کلیه موشهای صحرایی نر مبتلا به دیابت نوع دو | ||
| مطالعات کاربردی علوم زیستی در ورزش | ||
| مقالات آماده انتشار، پذیرفته شده، انتشار آنلاین از تاریخ 07 تیر 1405 اصل مقاله (992.12 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22077/jpsbs.2026.11165.2039 | ||
| نویسندگان | ||
| بلال مهدوی1؛ رقیه افرونده* 1؛ آمنه پوررحیم1؛ ابوالفضل بایرامی2 | ||
| 1گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران. | ||
| 2گروه زیست شناسی، دانشکده علوم ، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران. | ||
| چکیده | ||
| مقدمه و هدف: نفروپاتی دیابتی (DN) از عوارض شایع دیابت نوع دو است که فعالیت بدنی و تغذیه مناسب میتواند التهاب ناشی از آن را کنترل کند. هدف پژوهش حاضر بررسی تأثیر هشت هفته تمرین ترکیبی و مکمل تائورین بر بیان ژنهای لیگاند موتیف کموکاین نوع دو (CCL2) و عامل القاکننده هایپوکسی یک آلفا (HIF1α) بافت کلیه موشهای صحرایی نر دیابتی بود. مواد و روشها: در این مطالعه تجربی، 50 سر موش صحرایی نر ویستار هشتهفتهای بهطور تصادفی در پنج گروه مساوی شامل کنترل سالم، کنترل دیابتی، مکمل دیابتی، تمرین دیابتی و تمرین+مکمل دیابتی قرار گرفتند. دیابت با تزریق درونصفاقی استرپتوزوتوسین القا شد. برنامه تمرین ترکیبی (مقاومتی و استقامتی) به مدت هشتهفته، پنججلسه در هفته اجرا شد. تمرین مقاومتی در سه نوبت با چهار تکرار آغاز و به سه نوبت با پنج تکرار با وزنهای معادل سه درصد وزن بدن رسید و تمرین استقامتی روی نوارگردان از 15متربردقیقه و 15 دقیقه آغاز و به 20 متربردقیقه و 40 دقیقه رسید. تائورین به میزان 20 میلیگرم برکیلوگرم بهصورت درونصفاقی پس از جلسات تمرینی تزریق شد. 48 ساعت پس از آخرین جلسه، بافت کلیه استخراج و بیان ژنها با روش Real-Time PCR بررسی شد. دادهها با آزمون تحلیل واریانس یکطرفه در سطح معنیداری 05/0≥p تحلیل شدند. یافتهها: بیان ژن CCL2 در گروههای تمرین+مکمل دیابتی (001/0=p) و تمرین دیابتی (03/0=p) نسبت به گروه کنترل دیابتی بهطور معنیداری کاهش یافت، اما بین دو گروه تمرین دیابتی و تمرین+مکمل تفاوت معنیداری مشاهده نشد (19/0=p). همچنین بیان ژن HIF1α در گروههای تمرین+مکمل دیابتی (99/0=p) و تمرین دیابتی (78/0=p) نسبت به گروه کنترل دیابتی تغییر معنیداری نداشت. نتیجهگیری: تمرین ترکیبی و مکمل تائورین احتمالاً با کاهش CCL2 در کاهش التهاب کلیوی مرتبط با دیابت مؤثرند، اما افزودن تائورین به تمرین اثر بیشتری بر CCL2 ندارد. همچنین این مداخلات تأثیر معنیداری بر مسیرهای وابسته به هایپوکسی نشان ندادند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| دیابت؛ تمرین ترکیبی؛ مکمل تائورین؛ التهاب | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 4 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 2 |
||
نماد الکترونیک
سامانه مدیریت نشریات علمی. قدرت گرفته از سیناوب